di Maggie Mane
Ishte viti 1986 kur Mbretëresha e atëhershme Elizabeth II i la botës një letër të vulosur, të destinuar për të mbetur sekrete deri në vitin 2085. Sot, në vitin 2026, ne, të rinjtë evropianë, të mbijetuar nga rrënojat shpirtërore të kësaj kohe, ndiejmë detyrën të lemë letrën tonë të vulosur. Një mesazh që të bëjë jehonë të fortë dhe të qartë: “Gëzimi i jashtëzakonshëm i të qenit revolucionar”.
Ju, bijve të kombit, po ju them: jemi në mesin e fundit të kohërave. Jetojmë ditë të errëta, në të cilat shpirti mezi gjen ngushëllim në botën e jashtme dhe ajo që na mbetet është mbështetja e Krishtit, së bashku me vështrimet e rralla të pak shokëve që kanë mbetur. E megjithatë, pavarësisht gjithçkaje, ne zgjedhim me vetëdije të mos i shmangemi betejës, të mos e mohojmë shpirtin e atij Revolucioni i cili, i fortë në arsyet e veta, pulson sot nga njëri skaj i globit në tjetrin. Popuj që nuk janë takuar kurrë, vite dritë larg, duken se bashkohen nën të njëjtën thirrje. Kjo na jep guximin të vazhdojmë të besojmë, më me vetëdije se kurrë, se jemi në anën e duhur të historisë.
Tradita mijëvjeçare e familjes që përparon me fëmijë dhe punë, kombi si fener i betejës së përditshme dhe aspirata e shpirtit për të arritur përjetësinë me Krishtin, po kthehen gradualisht në shtyllat themelore të ekzistencës sonë. Mbrojtja e të gjithë kësaj na vendos në një gjendje kontrasti të vazhdueshëm me të gjithë botën, por na bën krenarë dhe na mbush me një gëzim të pamasë.
Duan të na bëjnë të besojmë se jemi të shformuar, të ndytë dhe të privuar nga arsyeja e shëndoshë; e megjithatë, me buzëqeshje në fytyrë dhe guxim në zemër, ne ecim drejt përpara drejt qëllimit tonë. Na izolojnë për të na bërë të ndihemi pak, thërasin kundër nesh me kore që kërkojnë të na shohin të varur me kokë poshtë, dhunojnë kufijtë tanë, kërcënojnë gratë tona, përpiqen të thyejnë forcën dhe krenarinë e burrave tanë dhe spekulojnë me të ardhmen e fëmijëve tanë, duke mohuar çdo shenjtëri të jetës.
Por ne mbetemi të gëzuar në shpirt dhe në trup. Sepse ndryshe nga ata, ndonëse mes vështirësive dhe përndjekjeve që rëndojnë përditë mbi kokat tona, ne — nacionalistët e vërtetë — nuk i druhemi mërzisë së demokracive të tyre të rrafshuara. Nuk përkulemi para profileve të Instagramit, as para shfaqjes së ekzistencave të pasura me të mira, por të zbrazëta nga kuptimi dhe të deformuara nga degjenerimi.
Ju uroj juve, bijve të së ardhmes, që ta shtrëngoni këtë mesazh jo përmes një ekrani të ftohtë dhe të ngrirë, por të shtypur mbi një fletë letre. Shpresoj që militantizmi ynë t’ju dorëzojë një botë me më pak inteligjencë artificiale dhe me shumë më tepër shpirt. Bëhuni kokëfortë dhe ruajeni të paprekur zjarrin e besimit. Gëzohuni nga shoqëria njerëzore, nga bisedat e ndezura të dehura nga vera e mirë, nga të qeshurat e sinqerta. Punoni tokën, doni gratë tuaja dhe mbushni kukurën e kombit me fëmijë.
Historia tregon se natyra e thellë e njeriut nuk ndryshon, por rigjenerohet përmes konfliktit. Megjithatë, nuk mund të lejojmë që ky zhvillim të na dënojë nën zgjedhën e qendrave të pushtetit që sot shtypin botën. Përbindëshi i madh që gllabëron popujt ka një emër të saktë: Izraeli. A e kemi ngritur ne atë si popull të zgjedhur? Jo. Nuk e dimë se çfarë u është premtuar atyre më shumë se tre mijë vjet më parë, por dimë me siguri se ne, Nacionalistët Evropianë, kemi detyrën morale dhe hyjnore t’ju dorëzojmë kombe të forta dhe kufij të paprekshëm. Nuk do ta lejojmë këtë armik, sot jo më të padukshëm, të na privojë nga krenaria dhe fati i të qenit ata që jemi, dhe ata që kemi qenë gjithmonë.
Le të jetë ky shkrim testamenti ynë prej guri kundër baltës së të tashmes. Kur dylli i vulës të thyhet në kohën tuaj, ta dini se nuk ju kemi lënë thjesht një kujtim, por një hendek të gërmuar tashmë. Ju takon juve detyra për ta mbrojtur atë. Përtej natës, rinia jonë nuk zbehet. Me buzëqeshjen e të fortëve dhe zjarrin në zemër, ne ju përcjellim agimin.
